Hoxe mércores As Pintegas de chave impuxéronse o Fumazo no torneo da AVV de San Pablo, o que fai que cheguen as semifinais do torneo, o e que o mais lonxe que chegou o equipo nun torneo.
O xoves que ven enfrontaranse ó Outeiro ás oito da tarde. Será un partido difícil pero quen dixo medo habendo hospitais: Arriba Píntegas!!
Esta fin de semana, empezando por hoxe, celébranse as festas de Narón e en case todos os días teñen un concerto no paseo marítimo de Xubia. Para comezar, hoxe mércores e despois do pregón, festa dos 60s/70s con Los Truenos e Jockeys e despois dos fogos artificiais actuarán Los Zares para rematar a troula ye-ye.
E pra rematar o domingo Faltriqueira, Four Men and a Dog e Milladoiro porán o broche folk das festas, que xunto coas orquestas que se engaden a proposta musical poderán contentar a bastante xente.
O que era un rumor apareceu confirmado no blog de Fran Nixon, Sergio Algora poeta e músico, pero sobre todo poeta, que aportou surrealismo os noventa con El Niño Gusano e despois con Muy Poca Gente e La Costa Brava morreu esta noite mentres durmía a causa dos seus problemas de corazón.
Deixa atrás grandes letras e un montón de amigos.
Hoxe televisión e prensa falarán da final de OT. Non saben o que se perden.
Non me puiden resistir e aínda que non sexa venres teño que presentarvos esta canción incrustada na miña cabeza dende que vin o videoclip onte. The Neptunes son un dos equipos de productores mais reputados deste século e despois de fabricar hits para o mais o mais vendedor dos USA decidíronse a sacar un disco mais alonxado do hip-hop, achegándose mais o pop-rock e un son soul mais clásico baixo o nome de N*E*R*D (Noone Ever Really Dies) ala polo 2001.
Situados na cima empezaron a producir a grupos que podían pagar o seu novo caché, que ían dende o hip-hop mais caricaturizado a estrellas da talla de Maria Carey, Madonna ou Britney Spears (o Toxic é deles). Despois veu a pastelada en forma de disco en solitario de Pharrell, Pharrell coma imaxe de Louie Vuiton, Pharrell facendolle coros a todo Dios… e eu persoalmente quedei un poco saturado de tanto Neptune.
E aínda que nun principio pasaba un pouco do novo de N*E*R*D de súpeto vexo esto: un ritmo frenético, un baixo saltarín, un estribillo algo estúpido (“All The Girls Standing in the line for the bathroom!!” ou “”one hundred dollar bill, atchus!!) pero pegañento e un videclip con festa rachada, pogos e modelos en plena voráxine farlopeira.
Sen dúbida esta será a canción do verán, con un pequeno pero… non creo que a escoite nunca en un local de por aqui