O grupo xaponés the pillows leva sacando discos dende 1990 pero non foi ata o 2000 cando lle puxeron banda sonora o anime FLCL, acadando recoñecemento no resto do mundo.
Guitarras que tiran as veces cara o power pop e as veces mais cara o indie rock e cancionzacas coma Sleepy Head, Ride on shooting star, Naked Shuffle ou o politono de jans_topo: Carnival.
Como ben dixo Homer no episodio no que a familia Simpson ía ó Xapon: Nos levan anos de ventaxa. Parece ser que a técnica da octalización lévase usando dende hai ben anos na cultura xaponesa. Esta técnica, conocida alí co nome de yubitsume, empregábase en organizacións mercantís adicadas ó sector do ocio e entretenemento (os yakuzas) para aumenta-la eficiencia dos seus empregados menos productivos. A pesar de que o orixe dos yakuza remóntase ó xapón medieval (o periodo edo) a súa historia continuou ata os tempos actuais. De modo que, aínda hoxe, séguese a emprega-lo yubitsume:
Un sobresaínte vídeo que circulou moito polo interned adiante en xeral e polos outlooks de oficinistas en particular (viveiro de chascarrillos, chorradas e correos encadeados) foi o vídeo do pingpong matrix, disponible para o seu cómodo visionado en youtube. Ahí o vai:
Se chegaches tarde o boom de M.I.A., ou colliches polos pelos a Lady Sovereign na taberna traemos o novo hype.
Tigarah é unha rapaza xaponesa de Tokio, estudante de ciencias politicas cun posible futuro de embaixadora ata que quedou impactada polo Baile Funk saído das favelas en Sao Paulo ou Río e iniciou unha serie de visitas a Brasil.
Colaborou con varios músicos brasileños. Entón coñeceu a Mr. D, que lle producíu uns temas que van dende o baile funk, hip-hop ou o grime británico. Todo esto levouna a ser considerada a M.I.A xaponesa, comparade vos mesmos, eu so penso que teñen unha mesma raiz.
Así que se queredes animar este sábado podedes escoitar o seu EP na sua web.
Recibo dun familiar un enlace tremendo. Tratase dun programa xaponés onde Paul Gilbert (ex-Mr. Big) e Marty Friedman (ex-Megadeth) participan nun duelo; primeiro teñen que adiviñar (e interpretar) cancións de Kiss a partir dunha rapaza que tararea e despois teñen que interpretar unha canción dun grupo (jevi por suposto) que empece por unha letra determinada ata que un erre. Impresionante ver este xogo onde os dous guitarristas amosan a sua habilidade como se tal cousa, e tamçen e impresionante que os dous saiban xapones.
Xaponeses e jevi metal, ¿alguen pode pedir máis? Non me imaxino un programa asi feito na tele de aquí, dedicado a un xenero tan especifico. Lonxe quedan os dias de Jazz entre amigos.
Día tras día a cadea de televisión Cuatro está dando novos motivos para terminar converténdose na cadea do amor… Oín críticas dicindo que non fan máis que poñer cousas vellas e rancias. E sí creo que, en parte, é certo. Pero, aínda que nunca fun moi amigo dos movementos melancólico-revivalistas, cando se fan con productos interesantes e de calidade, a reposición está máis que xustificada.
Como é o caso do estreo de este sábado 28 de enero: Humor Amarillo!!! Tódolos fines de semana ás 14:20. Ó parecer a doblaxe non é a mesma que cando o puxeron en tele5, pero os tipos que o volveron a facer intentaron ser respetuosos con aquela versión. A emisión dos 100 episodios farase en orden cronolóxico tal e como se emitiron en Xapón e veranse cousas que non se viron na emisión daquí no seu momento. Beat Takeshi!
Por certo, para demostrar que non todo en Cuatro son vellouqueríos, fálase de que en breve Cuatro vai a estrear Samurai Champloo. A nova serie de Shinichiro “Cowboy Beebop” Watanabe, na que cambiamos ciencia-ficción por samurais e jazz por hip-hop nunha serie tanto ou máis cool que aquela.
Ah! e se sodes dos que odíades á xente, deberíades ver House, en emisión desde este martes pasado, e non perder un só dos desplantes do doutor Gregory House.